Psychosecoach
mijn verhaal

Mijn opleidingen


Mijn naam is Imme Titulaer, geboren en getogen Blerickse, van het bouwjaar 1965. Ik ben in de eerste plaats moeder, daarnaast afgestudeerd bedrijfscounsellor en dat betekent dat ik vanuit die discipline geleerd heb een "doelensteller" te zijn, op weg naar effectief werknemerschap. Door mijn ervaringen in de maatschappelijke opvang en tijdens mijn HBO-opleiding Ervaringsdeskundigheid in Zorg en Welzijn, bij Fontys Eindhoven, ben ik echter meer en meer gaan zien hoe belangrijk het is om mensenlevens niet ondergeschikt te maken aan al te hoge doelen die de maatschappij aan ons wil stellen. Om vooral present te zijn voor degenen die een crisis doormaken, dus met alle aandacht aanwezig, hun leed (h)erkennend. Bij ZRC Venlo "groeide ik op" als ED, mijn "adolescentie" bracht ik door bij Nei Skoen in Helmond met Dirk den Hollander & deelnemers, en nu mag ik afstuderen bij Synthese Venray, maatschappelijk werk.


Pas als iemand zelf klaar is voor de volgende  stap, zal hij die ook kunnen zetten. Ik heb ook een tweedaagse introductiecursus in "Peer-supported Open Dialogue" (POD) technieken mogen volgen bij Empatiko in Amsterdam, een succesvolle therapie uit Finland die veel lagere cijfers van psychose-recidive laat zien dan de reguliere aanpak.

Mijn eigen ervaringsverhaal: van zes psychoses naar herstel en genezing



Waardoor ik psychotisch werd

 

Terwijl ik geswitcht was van mijn eerste studie HBO-j naar de lerarenopleiding in Tilburg, leidde een combinatie van mijn dagelijkse, door mijn verslaafde vriendje gedrogeerde koffie zonder mijn medeweten, en het langdurig uitblijven van mijn menstruatie na gerommel met de anticonceptiepil tot mijn allereerste psychose op mijn 19e jaar. Er zouden later nog vijf psychoses volgen waarbij er geen sprake meer geweest kan zijn van drugs of bovenmatig alcoholgebruik, maar wel van het langdurig uitblijven van de menstruatie, door pilgebruik, zwangerschappen, en hormoonhoudend spiraal. De progesteron die van heel ver moet komen om weer een ovulatie mogelijk te maken na zo'n lange tijd is bij mij elke keer de reden geweest dat ik heel snel psychotisch werd. Andere life events zoals het jong overlijden van dierbaren en een echtscheiding zorgde niet voor een psychose bij mij, alleen de gebruikelijke mate van rouw. Ik mag me dus gelukkig prijzen dat ik weet wat het bij mij veroorzaakte, dat scheelt een berg angst voor herhaling. Voor wie meer wil weten over psychoses doet er goed aan zijn licht op te steken bij psychosenet.nl: Een heel belangrijke plek om lotgenoten te treffen, deskundigen om raad te vragen, en meer. Ook voor mij een onophoudelijke bron van (ervarings-)kennis.

 

 

Hoe een psychose eruit kán zien: mijn eerste keer

 

Tot zover het technisch verhaal over het onstaan en verloop bij mij: Dit is bij iedere persoon anders. Elke nieuwe psychose na een periode van herstel is zelfs anders. Mijn eerste pyschose verliep bijzonder traumatisch: ik was er van overtuigd geraakt dat ik misbruikt was, had enorm levendige beelden over hoe dat in zijn werk was gegaan, en al snel ontwikkelde ik een ontzettende angst dat mijn ouders mij om het leven wilde brengen: Elke nacht als ik mijn vader naar boven hoorde komen, lag ik te rillen in mijn bed, dook soms zelfs ónder mijn bed, omdat ik zeker wist dat hij mij met een mes van het leven zou beroven. Mijn dood zou hen verlossen, en niet alleen hen, maar ik was ervan overtuigd dat ik het kwaad was, dat ik dood moest zodat de wereld daarna vrede zou kennen. Lopend over de maasbrug zag ik mensen in hun auto's naar me kijken en roepen "Spring! Spring in het water, bevrijd ons! Jij bent het kind van de duivel!" Maar ik hechtte te veel aan het leven om aan hun oproep gehoor te geven. Gelukkig maar, want ik kan volmondig zeggen dat ik nu dolblij ben dat ik leef. Dankbaar moeder te mogen zijn van twee fantastische lieve kinderen die goed terecht zijn gekomen, omdat zij maar één psychose van mij hebben meegemaakt waarbij hun vader en mijn nieuwe man hen dusdanig  goed hebben opgevangen, dat het hen niet geschaad heeft.

 

De tweede, “fijne” psychose:

 

De tweede psychose had een compleet ander karakter: Op de ene of andere manier leek ik een vraagbaak voor studiegenoten, in die tijd bij Schoevers. Blijkbaar had ik een bepaald soort uitstraling, waardoor meisjes bij mij kwamen voor raad over álles. Ik voelde mezelf veranderen in een soort van orakel, en ik ontwikkelde (wederom na een lang uitblijvende menstruatie!) een gevoel dat ik blijkbaar bijzondere krachten en wijsheden bezat. Ik ging me als een diva gedragen, ook bij mijn ouders thuis. Ik kwam met allerlei wijsheden over "het leven", was er op den duur van overtuigd dat ik de teruggekeerde Jezus was, en ik wist zeker dat ik magische krachten had die mensen beter konden maken. Een kus op het voorhoofd van mij, en je hoofdpijn was verdwenen. Waar ik de eerste keer last had van achtervolgingswaan, lag nu de nadruk op grootheidswaan en religiewaan. Ik herstelde, op eigen kracht, zonder psychische ondersteuning, en bleef jarenlang gezond, tot de eerste zwangerschap.

 

De derde t/m de zesde keer, en van herstel naar genezing

 

Elke psychose verliep anders. Er zouden er nog drie volgen, na drie zwangerschappen. Bij deze psychoses was vooral de dwangbehandeling die ik onderging het meest traumatiserend, niet de psychoses zelf want ik was in de zwevende hemel zo blij met mijn kindjes. Daarna bleef het heel lang rustig, omdat het niet meer hoeven nemen van hormonale middelen tot een gezonde, natuurlijke en regelmatige cyclus leidde, waardoor ik mijn kinderen op een veilige en stabiele manier heb mogen grootbrengen. Toen ik mijn nieuwe man ontmoette en koos voor een hormoonhoudend spiraal, gebeurde het opnieuw. Psychotisch na maandenlang uitblijven van de menstruatie, onmiddellijk weer helder bij het doorbreken van de menstruatie. Dit was de laatste keer, 14 jaar geleden op het moment van schrijven in 2019. Inmiddels in de overgang, ga ik er van uit dat ik het niet meer hoef mee te maken. Ik beschouw mezelf na zo veel jaar dan ook als genezen en ben iedereen die mij ooit steunde dankbaar dat ik daardoor de kracht heb gevonden de opleiding tot Ervaringsdeskundige te doen, en anderen mag bijstaan. Dat is helaas niet iedereen gegeven!

 

Wat heeft mij geholpen weer een toekomst te zien:

 

Wat voor mij belangrijk was voor duurzaam herstel: Ten eerste een veilige en prettige opnameplek toen ik zelf niet kon zien hoe ziek ik was. Vertrouwen van mijn omgeving én van mezelf in mijn zelfherstellend vermogen, en de ruimte en rust om te herstellen dankzij het UWV waardoor ik mijn kinderen veilig heb mogen grootbrengen. Een man die weigerde mij als zielig geval of patiënt te zien, maar gewoon als de vrouw die hij had leren kennen, die tijdelijk ziek was, en die er óók weer bovenop zou komen.

 

Uiteindelijk was het weer mógen deelnemen aan de maatschappij, via de mooie HBO-opleiding Ervaringsdeskundige in Zorg en Welzijn bij Fontys Hogeschool Eindhoven, en de waardevolle stageplekken die ik had bij Zelfregie Venlo, Nei Skoen Helmond en Synthese Venray de kers op de taart: Mijn ervaringen te mogen aanwenden om anderen bij te staan op hún weg naar herstel en maatschappelijke zingeving. Dat wat élk mens zo hard nodig heeft. Niet iedereen is in de wieg gelegd voor ervaringswerk, maar ik gun het elk mens om de patiëntenjas af te leren leggen!